Wyniki wyszukiwania dla hasła: Antoni Bolesław Dobrowolski
Diamentowe i Złote Gody uroczyście obchodzono 7 marca br. w sali stropowej brzeskiego ratusza. Medalami „Za długoletnie pożycie małżeńskie” nadanymi przez Prezydenta RP uhonorowane zostały pary obchodzące sześćdziesiątą i pięćdziesiątą rocznicę ślubu. Diamentowe Gody obchodzili Julia i Władysław Karbowiczowie oraz Urszula i Bolesław Kurkowie. Natomiast Złote Gody obchodziły pary z Brzegu i gminy Skarbimierz:
Wacława i Witold Grzesiukiewiczowie, Julia i Bronisław Królowie, Gertruda i Czesław Franczukowie, Daniela i Henryk Tokarscy, Genowefa i Jan Dobrowolscy, Jadwiga i Czesław Frydlewiczowie, Cecylia i Lucjan Gądkowie, Helena i Józef Jamrozowie, Krystyna i Antoni Łascy, Helena i Stanisław Łukasikowie, Zofia i Jerzy Mogielniccy, Janina i Jan Paranyczowie, Józefa i Jan Pawlaczkowie, Maria i Stefan Sendrowie, Kazimiera i Zygmunt Woszczykowie, Genowefa i Jan Zawiszowie, Julia i Jan Januszkiewiczowie, Krystyna i Józef Woźniakowie, Anna i Marian Siekowie.
Medale, a także kwiaty i upominek wręczył jubilatom burmistrz Brzegu Wojciech Huczyński.
W czasie uroczystości małżonkowie, w obecności Krystyny Bargiel z USC, odnowili przyrzeczenie małżeńskie. Chwilę później zebrani (wśród nich rodziny jubilatów) wznieśli toast szampanem. Potem jubilaci wspominali początki swoich małżeństw.
Robert Wiatr
UM w Brzegu
Wacława i Witold Grzesiukiewiczowie, Julia i Bronisław Królowie, Gertruda i Czesław Franczukowie, Daniela i Henryk Tokarscy, Genowefa i Jan Dobrowolscy, Jadwiga i Czesław Frydlewiczowie, Cecylia i Lucjan Gądkowie, Helena i Józef Jamrozowie, Krystyna i Antoni Łascy, Helena i Stanisław Łukasikowie, Zofia i Jerzy Mogielniccy, Janina i Jan Paranyczowie, Józefa i Jan Pawlaczkowie, Maria i Stefan Sendrowie, Kazimiera i Zygmunt Woszczykowie, Genowefa i Jan Zawiszowie, Julia i Jan Januszkiewiczowie, Krystyna i Józef Woźniakowie, Anna i Marian Siekowie.
Medale, a także kwiaty i upominek wręczył jubilatom burmistrz Brzegu Wojciech Huczyński.
W czasie uroczystości małżonkowie, w obecności Krystyny Bargiel z USC, odnowili przyrzeczenie małżeńskie. Chwilę później zebrani (wśród nich rodziny jubilatów) wznieśli toast szampanem. Potem jubilaci wspominali początki swoich małżeństw.
Robert Wiatr
UM w Brzegu
Gimnazjum imienia Antoniego Bolesława Dobrowolskiego, numer 72, budynek stary, ale odnawiany i nie jest dobrze wyposażona.
Chodzę do trzeciej klasy, w szkole jest tłoczno, zanim zejdzie się po schodach, mija cała przerwa.
Nauczyciele są w porządku.
Mało dyskotek i takich tam.
Musimy nosić niebieskie ubrania, ale i tak połowa tego nie przestrzega.
Za zachowanie dostajemy punkty, na przykład jeśli nie masz identyfikatora, dostajesz minus dwa.
Strona: http://www.gim2b.waw.ids.pl/
Na pewno będę ja miło wspominać, bo przyzwyczaiłam się i tak dalej.
Chodzę do trzeciej klasy, w szkole jest tłoczno, zanim zejdzie się po schodach, mija cała przerwa.
Nauczyciele są w porządku.
Mało dyskotek i takich tam.
Musimy nosić niebieskie ubrania, ale i tak połowa tego nie przestrzega.
Za zachowanie dostajemy punkty, na przykład jeśli nie masz identyfikatora, dostajesz minus dwa.
Strona: http://www.gim2b.waw.ids.pl/
Na pewno będę ja miło wspominać, bo przyzwyczaiłam się i tak dalej.
10 zł
2 zł
Arctowski i Dobrowolski
data emisji: 19.09.2007
nominał: 10 zł i 2 zł
Henryk Arctowski (ur. 15 lipca 1871 w Warszawie - zmarł 21 lutego 1958 w Waszyngtonie) - polski geograf, geofizyk, podróżnik, szeroko związany z badaniami krajów polarnych.
Był synem Karola Artzta. Ukończył gimnazjum dla chłopców w Inowrocławiu. Studiował nauki chemiczne, geologiczne i meteorologiczne w Belgii, Francji, Anglii i Szwajcarii, po czym w latach 1897–1899 (wraz z Antonim Bolesławem Dobrowolskim) objął kierownictwo naukowe międzynarodowej wyprawy do Antarktydy statkiem Belgica. W latach 1903-1909 kierował stacją meteorologiczną obserwatorium w Uccle w Belgii. W 1910 brał udział we francuskiej wyprawie na Spitsbergen i Lofoty, następnie przez kolejne osiem lat był kierownikiem działu przyrodniczego Biblioteki Publicznej w Nowym Jorku. W 1918 opracował Raport o Polsce na konferencję pokojową w Wersalu.
W latach 1921–1939 był profesorem w Katedrze Geofizyki i Meteorologii na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie. W 1939 wyjechał do USA, gdzie w latach 1939–1950 był związany z uczelnią Smithsonian Institution w Waszyngtonie. Jego imieniem nazwano polską stację naukową w Antarktyce, na Wyspie Króla Jerzego w archipelagu Szetlandów Południowych. Góra Arctowskiego to szczyt wulkaniczny na Antarktydzie Zachodniej o wysokości 1408 m n.p.m., Półwysep Arctowskiego na zachodnim brzegu Półwyspu Antarktycznego (Wybrzeże Danco).
Źródło: "http://pl.wikipedia.org/wiki/Henryk_Arctowski"
Antoni Bolesław Dobrowolski (ur. 6 czerwca 1872 w Dworszowicach Kościelnych, zm. 27 kwietnia 1954 w Warszawie) - polski geofizyk, meteorolog i podróżnik.
W młodości został skazany na więzienie, a potem zesłany na Kaukaz za działalność konspiracyjną. Po ucieczce studiował w Szwajcarii i Belgii fizykę i nauki biologiczne.
Uczestniczył w belgijskiej wyprawie antarktycznej Adriena de Gerlache'a w latach 1897-1899 (wraz z Henrykiem Arctowskim). W marcu 1898 roku statek wyprawy, "Belgica", został uwięziony przez lody na Morzu Bellingshausena; uczestnicy wyprawy dokonali pierwszego, trzynastomiesięcznego zimowania na Antarktydzie.
Dobrowolski jest autorem jedynej oryginalnej pracy polskiej o wyprawach polarnych oraz monografii lodu (1923). Jako pierwszy też ustalił symetrię krystalograficzną kryształków lodu.
Był dyrektorem Państwowego Instytutu Meteorologicznego (1927-1929). W latach 1929-1949 przewodniczył Towarzystwu Geofizyków. Był inicjatorem utworzenia Obserwatorium Sejsmologicznego w Warszawie. Kierował polskimi pracami badawczymi podczas II roku polarnego (1932-1933). Zorganizował wówczas wyprawe naukową na Wyspę Niedźwiedzią.
Oprócz badań geofizycznych Dobrowolski zajmował się również pedagogiką. Od 1927 do 1938 był profesorem pedagogiki ogólnej Wolnej Wszechnicy Polskiej. W latach 1946-1954 był profesorem pedagogiki Uniwersytetu Warszawskiego. Od 1952 był członkiem PAN.
Imieniem Dobrowolskiego została nazwana polska stacja badawcza na Antarktydzie, przekazana przez ZSRR w 1959, obecnie czynna w sezonie letnim.
Najnowocześniejszą antarktyczną stację polarną zbudowali Belgowie. To będzie wielka światowa premiera, nigdzie dotychczas nie funkcjonuje jeszcze placówka naukowa zdana całkowicie na energię odnawialną.
Stacja nosi nazwę Princess Elisabeth na cześć córki belgijskiego księcia Filipa.
Została ona zmontowana prowizorycznie w Brukseli, na terenach dawnej komory celnej Tour et Taxis, gdzie jej uroczystego otwarcia dokonał właśnie książę Filip. Stacja była udostępniona do zwiedzania przez trzy dni, po czym rozpoczął się jej demontaż.
Z Brukseli do Nunatak
Zostanie ona zapakowana do 80 kontenerów, przewieziona do portu Anwers, a stamtąd statkami dotrze na Antarktydę. Wszystkie elementy stacji razem ważą 180 ton. Na Antarktydzie zostaną ulokowane w miejscu o nazwie Nunatak na Ziemi Królowej Maud (Dronning Maud Land), w regionie gór Sor Rondane, 431 km od najbliższej rosyjskiej stacji Nowołazarewskaja, w odległości 200 km od wybrzeża.
Ekipa złożona z 50 ludzi ponownie zmontuje Princess Elisabeth i sprawdzi funkcjonowanie wszystkich jej elementów. Współrzędne geograficzne stacji są następujące: 71 stopni 57 minut szerokości geograficznej południowej i 23 stopnie 20 minut długości geograficznej wschodniej. W czasie lata antarktycznego panują tam temperatury od -5 do -50 stopni Celsjusza. Prędkość wiatru dochodzi nawet do 200 kilometrów na godzinę.
Baterie na skałach
Ta najnowocześniejsza na świecie stacja polarna nie będzie emitowała żadnych zanieczyszczeń. Używana na stacji woda, co do kropli, zostanie oczyszczona, śmiecie i odpady zutylizowane na miejscu, a w razie konieczności wywiezione w specjalnych hermetycznych pojemnikach do Belgii.
Stacja będzie całkowicie wystarczalna energetycznie. Przed i za nią zostanie zainstalowanych osiem wiatraków generujących prąd, każdy z nich dostarczy 6 kW; cała ta elektrownia wiatrowa zapewni 48 kW.
Na dachu i na ścianach zewnętrznych stacji zostaną umieszczone baterie słoneczne o powierzchni 109,5 metra kwadratowego. Oprócz tego na skałach w pobliżu stacji też będą ulokowane baterie słoneczne - w sumie 270 metrów kwadratowych. Baterie te dostarczą 50,6 kW energii.
Po uruchomieniu stacji, jej podstawowe systemy - sanitarny, wentylacja, bioreaktor -pracując, będą emitowały energię i ciepło. Konstruktorzy zadbali, aby się nie marnowała, aby ciepło wytwarzane przez pracujące komputery, świecące żarówki itp. było wykorzystywane do ogrzewania stacji.
Stal nierdzewna i drewno
Stacja została tak zaprojektowana, żeby zapewnić dobre warunki życia i pracy 20 ludziom - 16 naukowcom i czterem osobom obsługi technicznej. Jej całkowita powierzchnia wynosi 700 metrów kwadratowych.
Obiekt jest wielofunkcyjny, mieści się w nim kuchnia, łazienka, laboratorium i magazyn, jest również wspólna sala, trzy sypialnie, ambulatorium, biuro i pomieszczenie kontroli wszystkich urządzeń. Garaż usytuowany obok stacji pomieści skutery śnieżne, traktory i wszelkiego rodzaju sprzęt.
Ściany zewnętrzne będą się składać z dziewięciu warstw, na przemian ze stali nierdzewnej, żywicy syntetycznej i klejonego drewna - w ogóle drewno stanowi główny budulec. Do szyb okiennych przeznaczono specjalne szkło, odporne na uderzenia, niepękające pod naporem śniegu i huraganowego wiatru. Princess Elisabeth powstała w wyniku współpracy najnowocześniejszych belgijskich przedsiębiorstw. Budowa pochłonęła ponad 11 mln euro, sfinansowała ją IPF - International Polar Foundation.
Miejsce szczególne
Głównym celem naukowców pracujących na stacji będzie badanie ewolucji klimatu Ziemi.
- Bieguny są wspaniałymi laboratoriami do śledzenia przemian klimatycznych, jakie zachodzą na naszej planecie -podkreśla Alain Hubert, szef IPF. - To właśnie w tych regionach, w których panują ekstremalne warunki, efekty zmian klimatycznych odczuwane są najwcześniej. To tam znajdują się klimatyczne archiwa Ziemi. Maleńkie pęcherzyki powietrza i pyłu uwięzione w lodzie od tysięcy lat są wskazówką dla uczonych o klimacie w minionych erach, pozwalają lepiej zrozumieć jego ewolucję. Dlatego należy zrobić wszystko, aby ułatwić badania w tych regionach świata.
- Poza tym - powiedział Hubert -jeśli zdołamy osiągnąć emisję zero na Antarktydzie w ekstremalnych warunkach, można to będzie zrealizować w dowolnym miejscu.
Powrót na śnieg i lód
Po zmontowaniu na Białym Kontynencie stacja zostanie przekazana rządowi belgijskiemu. W ten sposób belgijscy naukowcy powrócą na Antarktydę po ponad czterech dekadach.
W latach 1958 - 1966 działała baza im. króla Baudouina. Jeszcze wcześniej, bo już na przełomie XIX i XX wieku do Antarktydy dotarła ekspedycja "Belgica". Dokonała ona pierwszego zimowania na tym kontynencie.
Z punktu widzenia Polski ekspedycja "Belgica" była bardzo ważna, ponieważ wzięło w niej udział dwóch sławnych badaczy: Antoni Bolesław Dobrowolski oraz Henryk Arctowski, którego imieniem nazwana jest polska stacja polarna działająca na Antarktydzie, nad Zatoką Admiralicji.
Oprócz Belgów powrót na biegun południowy i odbudowę tam stacji badawczych planują również Brytyjczycy i Niemcy. Natomiast Francuzi i Włosi zamierzają przekształcić już istniejącą, wspólną, tymczasową bazę antarktyczną w stałą stację.
Rzeczpospolita
Stacja nosi nazwę Princess Elisabeth na cześć córki belgijskiego księcia Filipa.
Została ona zmontowana prowizorycznie w Brukseli, na terenach dawnej komory celnej Tour et Taxis, gdzie jej uroczystego otwarcia dokonał właśnie książę Filip. Stacja była udostępniona do zwiedzania przez trzy dni, po czym rozpoczął się jej demontaż.
Z Brukseli do Nunatak
Zostanie ona zapakowana do 80 kontenerów, przewieziona do portu Anwers, a stamtąd statkami dotrze na Antarktydę. Wszystkie elementy stacji razem ważą 180 ton. Na Antarktydzie zostaną ulokowane w miejscu o nazwie Nunatak na Ziemi Królowej Maud (Dronning Maud Land), w regionie gór Sor Rondane, 431 km od najbliższej rosyjskiej stacji Nowołazarewskaja, w odległości 200 km od wybrzeża.
Ekipa złożona z 50 ludzi ponownie zmontuje Princess Elisabeth i sprawdzi funkcjonowanie wszystkich jej elementów. Współrzędne geograficzne stacji są następujące: 71 stopni 57 minut szerokości geograficznej południowej i 23 stopnie 20 minut długości geograficznej wschodniej. W czasie lata antarktycznego panują tam temperatury od -5 do -50 stopni Celsjusza. Prędkość wiatru dochodzi nawet do 200 kilometrów na godzinę.
Baterie na skałach
Ta najnowocześniejsza na świecie stacja polarna nie będzie emitowała żadnych zanieczyszczeń. Używana na stacji woda, co do kropli, zostanie oczyszczona, śmiecie i odpady zutylizowane na miejscu, a w razie konieczności wywiezione w specjalnych hermetycznych pojemnikach do Belgii.
Stacja będzie całkowicie wystarczalna energetycznie. Przed i za nią zostanie zainstalowanych osiem wiatraków generujących prąd, każdy z nich dostarczy 6 kW; cała ta elektrownia wiatrowa zapewni 48 kW.
Na dachu i na ścianach zewnętrznych stacji zostaną umieszczone baterie słoneczne o powierzchni 109,5 metra kwadratowego. Oprócz tego na skałach w pobliżu stacji też będą ulokowane baterie słoneczne - w sumie 270 metrów kwadratowych. Baterie te dostarczą 50,6 kW energii.
Po uruchomieniu stacji, jej podstawowe systemy - sanitarny, wentylacja, bioreaktor -pracując, będą emitowały energię i ciepło. Konstruktorzy zadbali, aby się nie marnowała, aby ciepło wytwarzane przez pracujące komputery, świecące żarówki itp. było wykorzystywane do ogrzewania stacji.
Stal nierdzewna i drewno
Stacja została tak zaprojektowana, żeby zapewnić dobre warunki życia i pracy 20 ludziom - 16 naukowcom i czterem osobom obsługi technicznej. Jej całkowita powierzchnia wynosi 700 metrów kwadratowych.
Obiekt jest wielofunkcyjny, mieści się w nim kuchnia, łazienka, laboratorium i magazyn, jest również wspólna sala, trzy sypialnie, ambulatorium, biuro i pomieszczenie kontroli wszystkich urządzeń. Garaż usytuowany obok stacji pomieści skutery śnieżne, traktory i wszelkiego rodzaju sprzęt.
Ściany zewnętrzne będą się składać z dziewięciu warstw, na przemian ze stali nierdzewnej, żywicy syntetycznej i klejonego drewna - w ogóle drewno stanowi główny budulec. Do szyb okiennych przeznaczono specjalne szkło, odporne na uderzenia, niepękające pod naporem śniegu i huraganowego wiatru. Princess Elisabeth powstała w wyniku współpracy najnowocześniejszych belgijskich przedsiębiorstw. Budowa pochłonęła ponad 11 mln euro, sfinansowała ją IPF - International Polar Foundation.
Miejsce szczególne
Głównym celem naukowców pracujących na stacji będzie badanie ewolucji klimatu Ziemi.
- Bieguny są wspaniałymi laboratoriami do śledzenia przemian klimatycznych, jakie zachodzą na naszej planecie -podkreśla Alain Hubert, szef IPF. - To właśnie w tych regionach, w których panują ekstremalne warunki, efekty zmian klimatycznych odczuwane są najwcześniej. To tam znajdują się klimatyczne archiwa Ziemi. Maleńkie pęcherzyki powietrza i pyłu uwięzione w lodzie od tysięcy lat są wskazówką dla uczonych o klimacie w minionych erach, pozwalają lepiej zrozumieć jego ewolucję. Dlatego należy zrobić wszystko, aby ułatwić badania w tych regionach świata.
- Poza tym - powiedział Hubert -jeśli zdołamy osiągnąć emisję zero na Antarktydzie w ekstremalnych warunkach, można to będzie zrealizować w dowolnym miejscu.
Powrót na śnieg i lód
Po zmontowaniu na Białym Kontynencie stacja zostanie przekazana rządowi belgijskiemu. W ten sposób belgijscy naukowcy powrócą na Antarktydę po ponad czterech dekadach.
W latach 1958 - 1966 działała baza im. króla Baudouina. Jeszcze wcześniej, bo już na przełomie XIX i XX wieku do Antarktydy dotarła ekspedycja "Belgica". Dokonała ona pierwszego zimowania na tym kontynencie.
Z punktu widzenia Polski ekspedycja "Belgica" była bardzo ważna, ponieważ wzięło w niej udział dwóch sławnych badaczy: Antoni Bolesław Dobrowolski oraz Henryk Arctowski, którego imieniem nazwana jest polska stacja polarna działająca na Antarktydzie, nad Zatoką Admiralicji.
Oprócz Belgów powrót na biegun południowy i odbudowę tam stacji badawczych planują również Brytyjczycy i Niemcy. Natomiast Francuzi i Włosi zamierzają przekształcić już istniejącą, wspólną, tymczasową bazę antarktyczną w stałą stację.
Rzeczpospolita